ماماني عاشق

هیچکس نمیداند که این آلودگیِ هوا تقصیرِ من استبس که در نبودش سیگار دود کرده ام...رمیصا_رستگار میگه میدونی هنوز واسه عاشق شدن دیر نیست؟نگاش میکنم و میگم: هیچ میدونی هر چیزی سن و سالی داره؟هیچ میدونی یه زن سی و پنج سالگی به یعدش یه عالمه تجربه داره و دیگه نمیتونه دل خوش کنه به حرفایی که زده میشه؟میگم هیچ میدونی دیگه حرف ها قلبها رو نمی لرزونن؟ میگه خوب چاره ی کار؟میگم باید ثابت بشه تا دلگرم بشم میگه لعنتی 18 ساله با همیم.میگم خوووب چه ربطی داره آب هم اگه راکد بمونه گندیده میشه و میشه مرداب، ولی همون آب اگه جاری باشه میشه رود و همه عاشق زیباییش میشن.نمیدونم با اون حجم بی حوصلگی چطور میتونستم باهاش سر این که محبتش رو باید نشون بده کل کل میکردم ، فقط میدونم باید یه جرقه ای زده بشه یه حرکتی بشه تا این حس دلمردگی توی وجودم از بین بره راحیلی نوشت: موزیک متن هم توی کانال تلگرام میفرستم تلگرام راحیل : https://telegram.me/mamaniashegh ماماني عاشق...

سال اول یا دوم دبیرستان بودم که از جهرم کوچ کردیم و اومدیم شیراز.خونه ای که آقاجون خریده بود رو ندیده بودیم، روزی که با وسایل اومدیم توی اون خونه انگار وارد بهشت شدیم.یه حیاط بزرگ پر از باغچه،باغچه هایی پر از گل و درخت، سالن و اتاقهایی که به دل همه مون نشسته بود یادمه همون اول خواهرا رفتیم اون اتاق تاریک ته خونه رو برا خودمون انتخاب کردیم و اونجا شد یه مکان دنج برا ماها.بیشترین جنگ و دعواها و درد دل ها و گریه های سه تا دختر نوجوون رو اون اتاق به خودش دید.عاشق اون خونه بودم و هستم ولی حیاط سرسبزش برام یه حال و هوای دیگه ای داشت. هر وقت دلم میگرفت شیر آب رو باز میکردم به گلها و باغچه ها آب میدادم حیاط رو میشستم و با اون خنکای آب به آرامش میرسیدم.شبهای بهار و تابستانها با بچه ها یه فرش پهن میکردیم وسط حیاط رختخوابها رو اونجا می انداختیم و تک تک _ ستاره ها رو میشمردیم تا خوابمون ببره.صدای قهقهه هامون توی آجر به آجر این خونه پیوند زده شده.این حیاط شب عقد _ شش تا بچه ها شاهد بزن و بکوب ها بوده و سرمست از شادی ساکنینش شادی ها رو هزار برابر کرده.همه ی نوه ها عصر های تابستون زیر سایه ی برگهای ا ماماني عاشق...